W związku z remontem i przebudową budynku szkoły musieliśmy tymczasowo zmienić miejsce. Przenieśliśmy się na ulicę Skaryszewską, która nieoczekiwanie stała się dla nas ważna. Okazało się, że już po krótkim pobycie w tak niezwykłym historycznie miejscu mogliśmy powiedzieć, że ta ulica jest także „nasza”, poprzez codzienność spotkań i rytm przeżywanego wspólnie szkolnego dnia. Niepozorna, wytyczona ponad 130 lat temu, zapamiętała czasy minione i historie ludzi, przeżywających tu właśnie chwile swojego życia… Jedną z takich osób, od urodzenia mieszkającą na Kamionku, a od 1945 roku na Skaryszewskiej, los pozwolił nam spotkać. Pani Róża – serdeczna, życzliwa uczniom z autyzmem, z pasją przekazująca im wiedzę o świecie. Na jednej z naszych lekcji historii uczniowie poznawali, jak wyglądała w przeszłości i jakie były dzieje tej jednej z najstarszych i najbogatszych historycznie ulic Kamionka. Obejrzeliśmy wiele zdjęć z albumu Pani Róży. Wiele z nich „opowiadało” o tym, jak wyglądały dawniej mieszkania, meble, kuchnie na węgiel i kaflowe piece. Na jednym z nich był przedmiot. Uczniowie nie potrafili powiedzieć, co to jest. Szafa? Przecież inna niż mebel w domu. Oglądali z zaciekawieniem. A Pani Róża opowiadała o przeszłości. O tym, że szafa należała do bogatych przedsiębiorców z czasów zaboru rosyjskiego. Przekazywano ją w posagu, dbano o nią, aż trafiła do dwupiętrowej kamienicy wzniesionej jeszcze przed 1930 rokiem na ulicy Skaryszewskiej. Ocalała w czasie wojny. Późniejszy właściciel odrestaurował ją według swojego gustu. I nadal jest w jednym z mieszkań. Drewniany, solidny mebel. Przeciwieństwo masowych, współczesnych produkcji. Przedmiot artystycznej sztuki użytkowej. Niegdyś niezwykle cenny. A i dziś robiący wrażenie na miłośnikach antyków. Dla nas – świadek przeszłości. Gdyby mógł przemówić… Opowiedziałby o przekazywanych tradycjach, poszanowaniu tego, co polskie, o dziełach sztuki pięknych formą i stylem, o kulturze, rodzinie. Historia jednego zdjęcia okazałaby się historią wielu pokoleń Polaków…