Bonifacy Twardoch -ur.13.04.1921 r. w Bujakowie na Górnym Śląsku. W wieku 17 lat rozpoczął pracę w fabryce Maszyn Górniczych w Katowicach. 19.05.1942 r. po wymuszonym siłą wpisaniu się na Volkslistę Bonifacy otrzymuje powołanie do wojska, do jednostki oznaczonej 2./Pz.Jag.Ers.Abt3. Jako rekrut odbywa szkolenie wojskowe w koszarach pod Berlinem, by następnie trafić do służby obrony lotniczej Berlina. Następnie przydzielony zostaje do 53. dywizjonu przeciwpancernego 5 Dywizji Pancernej w Opolu. Kolejny krok to wyjazd na front wschodni pod Leningrad, następnie pod Stalingrad. W lutym 1943 r. zostaje ranny i przetransportowany do szpitala w Charkowie. W związku ze zbliżającymi się wojskami sowieckimi, ewakuowany szpital oraz jego pacjenci trafiają do szpital Dzieciątka Jezus w Warszawie. Na rekonwalescencję, po przebytej operacji trafia na gospodarstwo do Bawarii. 15.09.1943 r. wraca do koszarów w Opolu. Ze względu na celowe spóźnienie się na pociąg jadący z żołnierzami na front wschodni, trafia do więzienia oskarżony o dezercję. Sąd wojenny daruje mu życie i wysyła do Francji, gdzie dostaje się do jednostki obrony wybrzeża. Następnie walczy w Normandii. Z 360 osobowej jednostki udało się przeżyć 80 żołnierzom. 27.08.1944 r. trafia do amerykańskiej niewoli. Z obozu jenieckiego zostaje wraz z wieloma innymi mówiącymi po polsku Ślązakami zwerbowany przez przedstawicieli rządu londyńskiego do Armii gen. Andersa. Jego przydział to: Batalion warsztatowy przy dywizji gen. Maczka w Szkocji. Po zakończeniu wojny w 1947 r. Bonifacy wraz z francuską żoną - Zofią, powraca do Polski. Gdy tylko wysiada w porcie Gdynia zostaje zatrzymany w celach weryfikacyjnych, które na swoje szczęście kończy się dla niego pomyślnie. Wraca do rodzinnego Bujakowa, wciąż szkalowany i inwigilowany, prowadzi warsztat elektryczny. Został ojcem 3 dzieci. Zmarł 19.08.2004 r.