Żorska ulica, tablice pamiątkowe i grób - pamiątki po minionych wydarzeniach, świadectwa walki o niepodległą Polskę, polskość śląskiej ziemi. Co je łączy? Postać. Bonifacy Bałdyk - komisaryczny burmistrz Żor, poseł na Sejm II Rzeczypospolitej, uczestnik powstań śląskich, zaangażowany w działalność plebiscytową, społecznik i aptekarz. Urodził się w Wielkopolsce, swoje dorosłe życie związał ze Śląskiem i Żorami. Do Żor przybył w 1913 r. i podjął pracę w miejscowej aptece. Od samego początku pobytu w Żorach angażował się w działalność społeczną. Został członkiem chóru „Feniks”. W styczniu 1919 wybrano go na prezesa tego zespołu. Pełnił funkcję prezesa Spółdzielni Oszczędnościowo-Pożyczkowej w Żorach, był posłem do II Sejmu Rzeczypospolitej i Sejmu Śląskiego. Zasłużył swoją działalnością na ulicę swojego imienia. Kiedy ważą się losy Śląska podczas plebiscytu współpracował z Polskim Komitetem Plebiscytowym w Rybniku i był kierownikiem akcji plebiscytowej w Żorach. W czasie powstań śląskich Bonifacy Bałdyk był jednym z organizatorów zaopatrzenia powstańców śląskich w broń, żywność i środki opatrunkowe. 4 lipca 1922 generał Stanisław Szeptycki na czele 5 i 6 baterii 23 Pułku Artylerii Lekkiej wkroczył do Żor. Wita go w imieniu żorskiej społeczność Bonifacy Bałdyk. Upamiętnia to wydarzenie i bramę wzniesioną na cześć wkraczającego do miasta polskiego wojska tablica umieszczona pomiędzy brukiem obecnej ulicy Moniuszki. W tym samym roku Żory odwiedzają przedstawiciele najwyższych władz państwa i województwa z Marszałkiem Józefem Piłsudskim na czele, którego w swoim domu gościł Bonifacy Bałdyka. I ostatnia karta, smutna. Grób rodzinny. Rok 1939 przynosi zapowiedź jego dalszych tragicznych losów. Niemcy wpisali go do „księgi gończej” jako przewidzianego do likwidacji w pierwszej kolejności. Po wybuchu II wojny światowej wraz z całą rodziną wyjechał do Łańcuta, by w październiku 1939 wrócić do Żor. Nazajutrz został aresztowany i osadzony w więzieniu. Postawiono przed sądem wojskowym, który skazał go na 5 lat ciężkiego więzienia w Strzelcach Opolskich, gdzie 30 kwietnia 1940 zmarł. Ciało wydano rodzinie, która 7 maja 1940 pochowała go w rodzinnym grobowcu na cmentarzu w Żorach. Kilka dni później bojówkarze Hitlerjugend wyrzucili zwłoki, a w zburzonym grobowcu urządzili śmietnik. W 1952 dzięki staraniom żony Jadwigi Bałdyk szczątki ekshumowano i złożono w odbudowanym grobowcu. Informację i zdjęcia pozyskano w ramach kółka "Dzieje Żor".